Turkse professionele ney

Deze ney is gemaakt door een van de beste neybouwers van Istanbul.


Uitstekende kwaliteit.

Het instrument is exact gelijk aan dat op de foto's.

Op de foto's en in de video ziet u een Kız Ney (B).

Andere maten kunnen eveneens worden gemaakt.

De ney (nay, nai, nye) is een oud muziekinstrument dat al 4.500 tot 5.000 jaar wordt bespeeld. Hoewel het instrument zo oud is als de piramiden van Egypte, wordt het nog altijd gebruikt. De ney is een eenvoudige, lange eindgeblazen fluit van riet, met vingergaten in de buis. De naam ney is afgeleid van het oude Perzische woord voor riet en het instrument wordt uit één stuk riet vervaardigd.

De Turkse ney is een eindgeblazen rieten fluit. De naam is afgeleid van het Perzische nay, dat "riet" betekent. Het is een Ottomaanse variant van de oude nay. Samen met de Turkse tanbur en de Turkse kemençe wordt de ney beschouwd als een van de meest kenmerkende instrumenten van de klassieke Turkse muziek. De Turkse ney heeft een eenvoudig ontwerp, maar kan een bereik van drie octaven halen. Turkse neys worden op basis van hun lengte in verschillende categorieën verdeeld en kunnen lagere tonen voortbrengen dan de Arabische ney.

De Turkse ney heeft zeven vingergaten: zes aan de voorkant en één aan de achterkant. Het duimgat aan de achterkant bevindt zich niet precies in het midden, maar staat naar links of rechts gericht, afhankelijk van de speelwijze waarvoor het instrument is bedoeld.

Een kenmerk dat de Turkse ney onderscheidt van vergelijkbare instrumenten uit andere culturen is het uitlopende mondstuk of de lipsteun, de başpare. Deze werd traditioneel gemaakt van waterbuffelhoorn, ivoor of ebbenhout, maar wordt tegenwoordig vaak vervaardigd van kunststof of een vergelijkbaar duurzaam materiaal. De Turkse ney wordt bespeeld door de başpare tegen vrijwel gesloten lippen te plaatsen en de fluit zo te kantelen dat vanuit het midden van de lippen een smalle luchtstroom tegen de binnenrand links of rechts wordt geblazen, afhankelijk van de bouw voor links- of rechtshandig gebruik. Deze techniek levert minder volume maar meer controle over de klank dan de techniek voor de Perzische ney of de Mongoolse tsuur, waarbij het mondstuk onder de bovenlip wordt geplaatst en de tanden raakt.