موسیقی قومی گونهای از موسیقی است که به فرهنگ مردمانی مشخص در منطقه و جامعهای معین تعلق دارد. از آنجا که موسیقی زبانی جهانی است، شنیدن آن لذتی است که انسان از آن دست نمیکشد. موسیقی قومی نیز از آنجا که برخاسته از فرهنگ جوامع و مناطق است، معرفیکننده آن جامعه به شمار میرود.
موسیقی قومی در روزگاران کهن گونهای از موسیقی بود که جامعه مربوطه تنها درون خود مینواخت و از آن لذت میبرد. با آغاز ارتباط میانفرهنگی، گسترش اینترنت و رواج جشنوارهها و نمایشگاههای بینالمللی، موسیقی قومی به گوش جوامع و فرهنگهای دیگر رسید. در موسیقی قومی از سازهای محلی نیز استفاده میشود. برخی از این سازها عبارتند از:
عود
عود که صدایی بسیار تأثیرگذار و زیبا دارد، سازی زهی و مضرابی در میان سازهای سنتی ترکی است. کاسه عود ساختاری شبیه نیمه گلابی دارد و از چوبهای سخت مانند ماهاگونی یا ممرز ساخته میشود.
دف
دف سازی است که با کشیدن پوست بر یک یا هر دو سمت یک قاب چوبی گرد ساخته میشود و با ضربه انگشتان نواخته میشود. گونههای گوناگون دف که نوعی طبل باز است، در میان قبایل باستانی نیز دیده میشود. در کاوشهای باستانشناسی بینالنهرین و دیگر نقاط، پیکرههایی با دف در دست یافت شده است.
دربوکه
خاستگاه دربوکه که پیشینهاش به مصر پیش از میلاد میرسد و در اندازههای گوناگون ساخته میشود، بیشتر در تمدنهای آناتولی، بینالنهرین و آسیای مرکزی دیده میشود. دربوکه در موسیقی سنتی ترکی ریتم را نگه میدارد.
ساز – باغلاما
ساز–باغلاما سازی با پیشینه کهن است. این ساز با نامها و گونههای مختلف در پهنه وسیعی از آسیا تا اروپا به کار رفته است. این ساز گونهای از قوپوز است که نیای سازهای زهی باغلاما شناخته میشود.
قانون
قانون سازی از خانواده سازهای زهی است. قانون یکی از سازهای پایه موسیقی ترکی است. مهمترین ویژگی آن این است که به لطف رنگ و غنای صدایی و همچنین توانمندی و تکنیکهای اجرایی، سازی تزیینی و مهم به شمار میرود.