شالومو سازی بادی از دوران قرون وسطی است که از لولهای عمودی تشکیل شده و لوله کوچکی روی آن قرار دارد که درونش زبانهای دوتایی ثابت شده است. به آن ترومپت تقلیدی نیز گفته میشود و پیشزمینه کلارینت است.
شالومو به لولههای زبانهدار محلی و نیانبانهای گوناگون اشاره داشت، بهویژه لولههایی با مجرای استوانهای که با زبانهای یکتایی متصل به دیواره لوله یا بریدهشده در آن نواخته میشدند. کاربرد شالومو از فرانسه آغاز شد و سپس در اواخر سده هفدهم به آلمان راه یافت. در همین دوران، حدود سال ۱۷۰۰ و اندکی پس از آنکه این گونه شالومو در جامعه شهری مد شد، یوهان کریستوف دنر اهل نورنبرگ یک سوراخ شستی اضافی و دو کلید به آن افزود؛ تجربههای بعدی او به پیدایش کلارینت انجامید.
به دلیل ماهیت آکوستیکی لوله استوانهای بسته، صدای شالومو بسیار بمتر از آن است که انتظار میرود. برخلاف صدای ترومپتمانند کلارینت باروک، این ساز حالتی دوستانه و آوازگونه دارد و ساختاری بسیار نزدیک به گفتار دارد.
نمونههای اصلی شالومو باقی ماندهاند، اما استادان امروزی نیز بر پایه همین سازهای اصیل نسخههایی میسازند. بیشتر سازهای اصلی از چوب شمشاد ساخته شدهاند و همگی دو کلید روبهروی هم دارند که با شست و انگشت اشاره دست چپ نواخته میشوند. در دهانه این سازها، زبانه معمولاً طوری قرار میگیرد که در برابر لب بالا به ارتعاش درآید.