نی فلوتی بسیار ارزشمند و مهم در موسیقی عربی است. در برخی از این سنتهای موسیقیایی، نی تنها ساز بادی به کار رفته است. نی در مصر باستان ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیوسته نواخته شده و همین آن را یکی از کهنترین سازهایی کرده که هنوز نواخته میشوند.
نی مصری از یک استوانه توخالی با سوراخهای انگشتی تشکیل شده است. گاهی دهانهای از برنج، شاخ یا پلاستیک روی آن قرار میدهند تا چوب را از آسیب حفظ کند و لبهای تیزتر و بادوامتر برای دمیدن فراهم آورد. نی از قطعهای توخالی از نی یا نی غولپیکر با پنج یا شش سوراخ انگشتی و یک سوراخ شستی ساخته میشود. نیهای مدرن ممکن است از لولههای فلزی یا پلاستیکی ساخته شوند. کوک نی بسته به منطقه و چیدمان انگشتان متفاوت است. یک نیزن بسیار ماهر میتواند بیش از سه اکتاو را پوشش دهد، اما رایجتر آن است که چند نی «کمکی» داشته باشد که گسترههای صوتی مختلفی را پوشش میدهند یا اجرای بخشهای دشوار در دستگاهها و مقامهای دیگر را آسانتر میکنند.
نی رایج ایرانی شش سوراخ دارد که یکی از آنها در پشت است. نی مصری معمولاً هفت سوراخ دارد؛ شش سوراخ در جلو و یکی در پشت.
فاصله میان سوراخها یک نیمپرده است، اما ربعپردهها (و فواصل گستردهتر) با پوشاندن جزئی سوراخ، تغییر دماغه یا تغییر زاویه و جایگاه دمیدن به دست میآیند. اجرای ربعپردهای در سنتهای گوناگون تقسیم (بداههنوازی در همان گام پیش از اجرای قطعه) رایج و بسیار مهم است.
-
ورود
-
داربوکاها