Tar için tel, kılıf, sehpa ve diğer aksesuarlar
Tar; uzun saplı, İran, Azerbaycan, Gürcistan, Ermenistan ve kısmen Türkiye'de kullanılan telli bir çalgıdır. “Tar” sözcüğü Farsçada “tel” anlamına gelir. Tar çalan kişiye tarî ya da tarzen denir. Bu çalgı iki buçuk oktavlık bir ses genişliğine sahiptir. 8 yıl önce UNESCO tarafından Dünya Mirası Listesi'ne alınmıştır.
Bugün hem İranlılar hem de Azerbaycanlılar bu çalgının kendi kültürlerine ait olduğunu savunur. Dik tutuşun yanı sıra iki farklı biçimde de çalınabilir. Kopuz ailesinden gelen çalgılardan biridir. Tar; setar, dutar, çalgutar ve gitar gibi çalgıların atası sayılır. Bu çalgının ilk kez ne zaman ve nerede ortaya çıktığı konusunda elimizde fazla bilgi yok; “tar” adının geçtiği en eski kayıtlar 10. yüzyıla ait birkaç şiirdir.
Üç bölümden oluşan tarın yapımında 3 farklı ağaç kullanılır. Teknesi farklı boyutlarda iki kâseden oluşur ve genellikle dut ağacından yapılır. Tekne oyulurken çatlamayı önlemek ve sesi daha güzel kılmak için dut ağacı tercih edilir. Sapı genellikle ceviz gibi daha sert ağaçlardan yapılır. Baş denilen bölümde ise fındık ağacı kullanılır.
Tar türleri dörde ayrılır: 86-89 cm uzunluğundaki solo tar, 83-86 cm uzunluğundaki orkestra tarı, 72-76 cm uzunluğundaki öğrenci tarı ve cura tar.